Η Κληρωτίδα του NBA Draft 2026: Οι Πιθανότητες, το Τανκάρισμα και το Αίνιγμα του Νο. 1
Οι Wizards, οι Pacers, οι Nets και οι υπόλοιπες ομάδες που μπαίνουν στη Λοταρία του NBA Draft 2026 ζουν για τη στιγμή που θα ακούσουν το όνομά τους στην κορυφή. Η επίσημη σειρά επιλογής για το φετινό draft θα αποκαλυφθεί την Κυριακή στις 3 μ.μ. (ώρα Ανατολικής Ακτής), λίγο πριν το Game 4 της σειράς Knicks – 76ers, μέσα από τη συχνότητα του ESPN.
Η διαδικασία παραμένει αυστηρή και γεμάτη ένταση. Όλα θα γίνουν κεκλεισμένων των θυρών στο Σικάγο, υπό το άγρυπνο βλέμμα των ορκωτών της Ernst & Young, και η αποκάλυψη θα πάει αντίστροφα, από το Νο. 14 μέχρι το πολυπόθητο Νο. 1, κλειδώνοντας τη σειρά για το διήμερο 23-24 Ιουνίου. Βέβαια, μπαίνοντας πλέον στον όγδοο (και ίσως τελευταίο) χρόνο αυτού του συστήματος λοταρίας, οι πιθανότητες έχουν επιπεδωθεί. Ξεχάστε τις εποχές προ του 2019, όπου η χειρότερη ομάδα είχε ένα επιβλητικό 25% πιθανότητα για την κορυφή. Πλέον, το σύστημα μοιράζει την τράπουλα πιο δίκαια: Wizards, Pacers και Nets, έχοντας τα τρία χειρότερα ρεκόρ της κανονικής περιόδου 2025-26, ξεκινούν από την ίδια ακριβώς αφετηρία, στο 14%.
Από εκεί και πέρα, η ψαλίδα κλείνει σταδιακά ανά 1.5% μέχρι να φτάσει στο 0.5%. Οι Utah Jazz και οι Sacramento Kings, που ισοβάθμησαν με το τέταρτο χειρότερο ρεκόρ, έχουν από 11.5%. Οι Grizzlies ακολουθούν έκτοι. Οι Pelicans και οι Mavericks βρίσκονται σε ισοβαθμία στο 6.8%. Η ειρωνεία εδώ είναι ότι η Νέα Ορλεάνη, παρότι πάτωσε, δεν θα χαρεί καν τη δική της επιλογή, καθώς την έστειλε πέρυσι το καλοκαίρι στην Atlanta το βράδυ του draft για να πάρει τον Derik Queen. Έτσι, οι Hawks έχουν αυτό το pick (που υπολογίζεται στο Νο. 7) και παράλληλα διατηρούν δικαίωμα ανταλλαγής του δικού τους με τους Bucks, οι οποίοι έχουν μόλις 3% πιθανότητα για την πρώτη επιλογή.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα επιλέξει πρώτος, αλλά και ποιον. Η φετινή «φουρνιά» περιμένει με ανοιχτές αγκάλες τις ομάδες που έκαναν απροκάλυπτο τανκάρισμα, και τα καλά νέα γι’ αυτές είναι ότι ίσως να μην έχει και τόση σημασία πού ακριβώς θα καταλήξουν. Είναι η πιο επίπεδη κατανομή ταλέντου στην κορυφή που μπορώ να θυμηθώ τα τελευταία χρόνια. Δεν υπάρχει κάποιος ξεκάθαρος LeBron ή Wemby. Είτε διαλέξουν τον AJ Dybantsa, είτε τον Darryn Peterson, είτε τον Cameron Boozer, είναι ουσιαστικά εξασφαλισμένο πως θα βρουν ένα φρέσκο, γεμάτο προοπτική παιδί με τη λογική του one-and-done. Πέρα από αυτούς τους κορυφαίους, ακολουθεί μια σχεδόν χαοτική πληθώρα από point guards που κάνει την όποια επιλογή πραγματικό πονοκέφαλο.
Προσωπικά, φέτος αναγκάστηκα να αλλάξω εντελώς τον τρόπο που φτιάχνω τις εκτιμήσεις μου. Αντί για το κλασικό Top 20, περιόρισα τη λίστα στους 15 παίκτες. Αυτό δεν αποτελεί μομφή για την ποιότητα του draft, αλλά αναδεικνύει την τρέλα με το NIL. Σχεδόν κάθε παίκτης που υπολόγιζα για τις θέσεις 16 έως 20 αποτελεί μόνιμη απειλή να επιστρέψει στο κολέγιο για τα λεφτά των χορηγών. Μόλις πριν από δύο χρόνια, οποιοσδήποτε είχε εξασφαλισμένη θέση στον πρώτο γύρο, έφευγε χωρίς δεύτερη σκέψη. Πλέον έχουμε ένα draft σε σχήμα “U” ηλικιακά: γεμάτο πρωτοετείς από τη μία, τελειόφοιτους από την άλλη, και στη μέση το απόλυτο κενό. Αξιόλογοι παίκτες όπως οι Thomas Haugh και Alex Condon, ο Motiejus Krivas, ο Juke Harris και ο Patrick Ngongba έκαναν πίσω. Ζήτημα να έχουν μείνει δώδεκα draftable δευτεροετείς και τριτοετείς συνολικά, γεγονός που διαλύει το βάθος του δεύτερου γύρου.
Μια άλλη μεγάλη φιλοσοφική μου στροφή αφορά τους ψηλούς. Στο παρελθόν ήμουν υπερβολικά απαισιόδοξος στην αξιολόγηση των σέντερ. Η λίγκα όμως γυρίζει ξανά σε σχήματα με πολλά κορμιά στη ρακέτα ταυτόχρονα. Δεν υπάρχει πια «μποτιλιάρισμα» στα λεπτά συμμετοχής, άρα η θέση αποκτά ξανά μεγάλη αξία, ίσως και μια σχετική σπανιότητα.
Γι’ αυτό, στο νούμερο 1 μου βάζω τον Cameron Boozer. Ναι, τον Boozer.
Όπως ακριβώς ο Cooper Flagg ένα χρόνο νωρίτερα, ο Boozer διέλυσε τον ανταγωνισμό στο κολεγιακό μπάσκετ όντας ο νεότερος παίκτης της κλάσης, μόλις στα 18 του. Το ότι δεν λογίζεται ήδη ως η αδιαμφισβήτητη πρώτη επιλογή μάλλον σημαίνει ότι το αναλύουμε υπερβολικά.
Προφανώς και βγάζει αδυναμίες. Δυσκολεύεται να πάρει ύψος και να τελειώσει φάσεις απέναντι σε μακριά κορμιά — κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα όταν ο Ugonna Onyenso της Virginia τον τάπωνε συνεχώς στον τελικό της περιφέρειας ACC. Στην προστασία της στεφάνης, το ποσοστό κοψιμάτων του είναι ένα ταπεινό 0.9%. Βάλτε στην εξίσωση ότι με ύψος 2.06μ. και βάρος 113 κιλά είναι λίγο “κοντός” για σέντερ, αλλά ίσως να μην έχει την απαραίτητη ευελιξία για να καλύψει το “4”.
Γιατί, λοιπόν, παραμένει επιλογή κορυφής; Επειδή στο παρκέ θυμίζει έντονα έναν κολεγιακό Nikola Jokić. Μιλάμε για έναν ογκώδη ψηλό που ντριμπλάρει άνετα στην περιφέρεια και σουτάρει από το τρίποντο με 39.1% (και 78.9% στις βολές). Στο Duke έστηναν inverted pick-and-rolls ειδικά για αυτόν, κι εκείνος σημάδευε τους ελεύθερους σουτέρ στην αδύνατη πλευρά με ασύλληπτες πάσες του ενός χεριού. Ο άγραφος κανόνας λέει πως οι έφηβοι σέντερ απλώς δεν έχουν τέτοιο ρεπερτόριο. Όταν όμως εμφανίζεται κάποιος που το κάνει, ξέρεις πως έχεις μπροστά σου κάτι σπάνιο.
