Διαβάστε αποκλειστικά από το τεύχος του Ιουλίου του FourFourTwo τη συνέντευξη του μύθου της Ιντερ και της Εθνικής Αργεντινής, Χαβιέρ Ζανέτι.

Σε μία καριέρα η οποία είχε διάρκεια πάνω από δύο δεκαετίες, ο Χαβιέρ Ζανέτι τα είδε όλα. Ακόμα και από το 2014, όταν κρέμασε τα παπούτσια του, μέχρι σήμερα, το πρόγραμμά του είναι πλήρες. Εχει μια μη κερδοσκοπική οργάνωση στην Αργεντινή που βοηθά πάνω από 1.000 παιδιά, είναι αντιπρόεδρος στην Ιντερ και διατηρεί επίσης restaurant στο Μιλάνο. Ο el gaucho κρατά πάντα ένα τραπέζι για ειδικούς προσκεκλημένους. Ο τότε προπονητής των Nerazzurri, Στέφανο Πιόλι, ο βοηθός του, Βάλτερ Σάμουελ και όλο το τεχνικό επιτελείο, είναι όλοι καλεσμένοι για δείπνο – και ο οικοδεσπότης τους θέλει να είναι όλα έτοιμα. «Είναι η πρώτη φορά που έχω φτιάξει πριζόλα φορώντας κοστούμι» λέει μπροστά στις κάμερες του FFT…

Ποιος σου έδωσε το παρατσούκλι ‘el tractore’; Πως προέκυψε;

«Ξεκίνησε στην Αργεντινή και είχε να κάνει με τον τρόπο που έπαιζα, με το ότι κάλυπτα όλο το γήπεδο χωρίς να σταματάω. Οταν πήγα στο Μιλάνο, οι Ιταλοί δημοσιογράφοι ρώτησαν συναδέλφους τους στην πατρίδα μου. Εμαθαν το παρατσούκλι μου και το προσάρμοσαν σε ‘el  tractore’. Και έμεινε έτσι μέχρι που έγινα αρχηγός και τότε έγινα ‘il capitano’. Κανείς δεν με ανέφερε ως ‘el tractore’ ξανά».

Δούλευες ως χτίστης με τον πατέρα σου; Τι σου δίδαξε αυτό για τη σημασία της σκληρής δουλειάς; Μπορείς ακόμα και σήμερα να χτίσεις έναν τοίχο;

«Αυτή ήταν μία από τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου, ένα από τα πράγματα που απολάμβανα περισσότερο. Οχι μόνο επειδή τον βοηθούσα και περνούσα χρόνο μαζί του, αλλά και γιατί ήταν μια εμπειρία να βλέπω από πρώτο χέρι τις θυσίες που έκανε ο πατέρας μου για προσφέρει στην οικογένεια. Ηταν μαζί μου σε όλη μου τη ζωή και με οδήγησε κατά τη διάρκεια της καριέρας μου. Και φυσικά, ακόμα ξέρω πως να χτίσω έναν τοίχο, δεν το ξέχασα. Αν έπρεπε να το κάνω, θα το έκανα. Η μέρα που ο πατέρας μου με ενθάρρυνε να γίνω ποδοσφαιριστής ήταν όταν δουλεύαμε έναν τοίχο και ήμουν 12. Πριν γίνω επαγγελματίας πήγαινα γάλα στα σπίτια, ξυπνούσα στις 4 κάθε πρωί, μετά πήγαινα στο σχολείο και το απόγευμα στην προπόνηση».

Υπάρχει ένα μοντάζ από τις φωτογραφίες σου από τα 20 χρόνια στην Ιντερ και μοιάζεις ίδιος όλο αυτό τον καιρό. Ποιο είναι το μυστικό; Είναι αλήθεια ότι έχεις πάντα το κούρεμα που σου έδωσε η μητέρα σου;

«Τα έχω δει, ναι, και είναι όντως ίδιες οι φωτογραφίες! Αλλά δεν υπάρχει μυστικό, απλά πρέπει να έχεις πάθος γι’ αυτό που κάνεις. Οσον αφορά το κούρεμα, η μητέρα μου με κούρευε έτσι μέχρι τα 12. Μετά πήγα στο κομμωτήριο και τα άλλαξα λίγο, έτσι όπως είναι μέχρι σήμερα».

https://i0.wp.com/m0.joe.ie/wp-content/uploads/2014/04/Zanetti-Inter-panini.jpg?w=640&ssl=1

Κάποτε άκουσα μια ιστορία, ότι όταν πήγες στην Ιντερ, είχες τα παπούτσια σου σε πλαστική σακούλα και οι οπαδοί που ήταν στο προπονητικό κέντρο δεν ήξεραν ποιος είσαι. Είναι αλήθεια;

«Η επίσημη παρουσίαση ήταν στο ξενοδοχείο Terrazzo Martini. Εφτασα με τον Σεμπαστιάν Ραμπέρ, έναν επιθετικό που θα πήγαινε στην Ιντερ από την Ιντεπεντιέντε. Μας καλωσόρισε ο πρόεδρος, ο αρχηγός, Τζουζέπε Μπέργκομι, όπως και κάποια μέλη της διοίκησης. Ηταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν στο Μιλάνο και έβρεχε καταρρακτωδώς. Υστερα από αυτό, η ομάδα πήγε για προετοιμασία και εγώ πήγα εκεί έχοντας τα παπούτσια μου σε μια πλαστική σακούλα. Κανένας δεν ήξερε ποιος ήμουν, ήταν άλλη εποχή, ήμουν ξένος. Πέρασα ανάμεσα από τους οπαδούς που έψαχναν τα είδωλά τους και μερικά λεπτά μετά κατάλαβαν ότι είμαι νέα μεταγραφή. Στην πρώτη μου σεζόν στην Ιντερ έμενα μόνος μου και τότε τα κινητά ήταν καινούρια και ακριβά. Υπήρχε ένα καρτοτηλέφωνο κοντά στο σπίτι μου στο Κόμο, οπότε έπαιρνα κάρτα και στεκόμουν μιλώντας στην [τότε κοπέλα του] Πάουλα. Ο κόσμος που περίμενε έλεγε άσχημα πράγματα, ειδικά αφού τον χειμώνα έκανε πολύ κρύο, όμως εγώ συνέχιζα να μιλάω».

Γιατί έγινες τόσο έξαλλος όταν ο Ρόι Χόντγκσον σε έκανε αλλαγή πριν τη διαδικασία των πέναλτι στον τελικό του UEFA το 1997; Πως ήταν ο Ρόι σαν προπονητής;

«Εκείνη τη στιγμή δεν δέχθηκα την αλλαγή. Είχα παίξει καλά και δεν είχα σκεφτεί ότι ο παίκτης που μπαίνει [Νίκολα Μπέρτι] θα εκτελέσει πέναλτι. Το κατάλαβα αργότερα, η απόφασή μου ήταν εν βρασμώ. Αργότερα αγκαλιαστήκαμε και ακόμα και σήμερα έχω εξαιρετική σχέση με τον Χόντγκσον. Ηταν καλός προπονητής, πάντα καλά προετοιμασμένος και φρόντιζε όλες τις μικρές λεπτομέρειες».

Τι σε κράτησε στην Ιντερ στα καλύτερα χρόνια σου, από το 1999 μέχρι το 2004 όταν η ομάδα δεν κατέκτησε τίποτα; Είχες προτάσεις από άλλες ομάδες;

«Ημουν σίγουρος ότι η στιγμή της Ιντερ θα έρθει. Μίλησα με τον πρόεδρο, Μοράτι, και την οικογένειά μου. Ημουν ο αρχηγός, όμως ήθελα να αφήσω το στίγμα μου στο club. Σίγουρα υπήρξαν δύσκολες στιγμές, όμως η διοίκηση έδειξε εμπιστοσύνη στην ομάδα που χτιζόταν και δουλέψαμε μαζί για να καταφέρουμε αυτά που θέλαμε για χρόνια. Οταν υπογράφεις στην Ιντερ, η ομάδα σε κάνει να νιώθεις σαν μέλος της οικογένειας, σαν ένας νέος γιος».

Είχες ποτέ την ευκαιρία στην καριέρα σου να πάρεις μεταγραφή στην Αγγλία;

«Ναι, υπήρχαν κάποιες φήμες ότι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θέλει να αποκτήσει στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Συναντήθηκα μια φορά με τον Αλεξ Φέργκιουσον στο αεροδρόμιο καθώς βρισκόμουν στην Αγγλία με τη γυναίκα μου. Μιλήσαμε λίγο για ποδόσφαιρο, όμως πάντα έμενα με την ιδέα να παραμείνω στην Ιντερ, ακόμα και στα δύσκολα χρόνια, θα ήταν πολύ δύσκολο για μένα να φύγω κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Δεν ήταν μόνο η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, υπήρχαν και άλλες μεγάλες ομάδες, όμως η αγάπη μου για την Ιντερ ήταν πάνω απ’ όλα».

Πόσο απογοητευμένος ήσουν με το σκάνδαλο Calciopoli και το ότι άλλες ομάδες προσπαθούσαν να πάρουν πλεονέκτημα με τον όχι σωστό τρόπο. Υποπτεύθηκες ποτέ κάτι; Σε πλησίασε κανείς όσο βρισκόσουν στην Serie A;

«Απλά συγκεντρωνόμασταν στο να παίζουμε ποδόσφαιρο και παρά τις υποψίες, ήμασταν απογοητευμένοι που δεν είχαμε τα αποτελέσματα που θέλαμε. Μετά όλη η αλήθεια έγινε γνωστή και ήταν ένα πολύ δύσκολο κεφάλαιο για τον ιταλικό ποδόσφαιρο. Ολος ο κόσμος παρακολουθούσε, ελπίζω να μην συμβεί ξανά. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε τι συνέβη αλλά πιστεύω ότι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αφήσουμε στο παρελθόν αυτά τα άσχημα επεισόδια από το να σκεφτόμαστε τα πρωταθλήματα που πήραμε και τον τρόπο που τα πήραμε».

Πως ήταν να είσαι στον αγωνιστικό χώρο στο Βαλένθια – Ιντερ στον πανικό που επικράτησε το 2007 στο Champions League; Τι το προκάλεσε; Εχεις δει ποτέ κάτι χειρότερο;

«Ηταν ένα ματς με ένταση στο Mestalla. Η Βαλένθια πέρασε χάρη στα εκτός έδρας γκολ και μετά το τελικό σφύριγμα υπήρξε καθαρή πρόκληση και αυτό ήταν στο οποίο αντιδράσαμε. Υστερα από αυτό, όλοι είδαν τι είχε συμβεί. Ενας από τους αναπληρωματικούς της Βαλένθια [Νταβίδ Ναβάρο] χτύπησε τον Νίκολας Μπουρδίσο και του έσπασε τη μύτη. Στον αγωνιστικό χώρο, ήταν ό,τι χειρότερο έχω δει, ήταν απρόσμενο και πραγματικά δεν έπρεπε να συμβεί».

Ποια είναι η καλύτερη ιστορία που μπορείς να μας πεις από τη συνύπαρξη με τον Ζλάταν στην Ιντερ;

«Τι εκπληκτικό παιδί, ένας σπουδαίος χαρακτήρας και παίκτης που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Τα τρία του χρόνια μαζί μας ήταν εξαιρετικά και γεμάτα τίτλους, όμως εκείνο που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είχε γίνει στην προπόνηση. Η μπάλα ήταν στον αέρα, σήκωσε το πόδι του πάνω από το κεφάλι του ‘αντιπάλου’ και σκότωσε την μπάλα με το πιο ντελικάτο άγγιγμα που μπορεί να δεις ποτέ. Εκανε Tae Kwon Do, οπότε δεν περίμενες τις κινήσεις του. Οταν βλέπεις ένα τέτοιο ύψος νομίζεις ότι δεν θα είναι τεχνίτης, όμως είναι ένα ξεχωριστό είδος ποδοσφαιριστή, είναι μοναδικός. Ημασταν πολύ τυχεροί που τον είχαμε».

Η Ιντερ άντεξε με δέκα παίκτες στο Camp Nou και πέρασε στον τελικό του Champions League το 2010. Ηταν αυτή μία από τις κορυφαίες αμυντικές εμφανίσεις στις οποίες έχεις συμμετάσχει; Ενιωσες πόσα πράγματα σήμαινε αυτό για τον Ζοσέ Μουρίνιο;

«Πρώτα απ’ όλα, σας παρακαλώ ας μην ξεχνάμε την εξαιρετική επιθετική εμφάνιση του πρώτου αγώνα, στον οποίο επιβληθήκαμε της Μπαρτσελόνα στο San Siro. Παρότι βρεθήκαμε να χάνουμε νωρίς, είχαμε τέτοια αυτοπεποίθηση για το ότι θα κάνουμε τη δουλειά μας και τους νικήσαμε άνετα 3-1. Το δεύτερο σκέλος ήταν μια εκπληκτική αμυντική εμφάνιση, ναι, όμως όχι επειδή το είχαμε σχεδιάσει έτσι. Ηταν ο τρόπος με τον οποίο αναγκαστήκαμε να αντιδράσουμε αφού ο Τιάγκο Μότα αποβλήθηκε στα πρώτα 30 λεπτά. Δείξαμε εξαιρετική προσωπικότητα, σθένος, αυταπάρνηση, ήμασταν συμπαγείς και παλέψαμε για να βρεθούμε στον τελικό κόντρα σε μια ομάδα που θεωρούνταν η καλύτερη στον κόσμο και ίσως μία από τις καλύτερες στην ιστορία. Σαν παίκτης, κάποιες φορές έχεις το feeling ότι κάτι καλό θα συμβεί, ότι μπορείς να κάνεις το απίθανο. Εβλεπα τον Σαμουέλ Ετό, ουσιαστικά έπαιζε δίπλα σε μένα σαν δεξί μπακ σε όλο το ματς αν και ήταν επιθετικός, γιατί η ομάδα χρειαζόταν τόσο πολύ την έξτρα κάλυψη. Ηταν έτοιμος να θυσιάσει τον εαυτό για την ομάδα και να βοηθήσει στην άμυνα κόντρα στον Μέσι, τον Τσάβι και τους υπόλοιπους παίκτες. Αυτό δείχνει το πόσο η ομάδα μας ήθελε να φτάσει στον τελικό».

Ο Μουρίνιο ήταν αμφιλεγόμενος στην Ιταλία, πολλές φορές είχες κόντρες με τον Τύπο. Τι πίστευαν οι παίκτες γι’ αυτό; Δημιουργούσε ένα κλίμα αντιπαλότητας που σας βοηθούσε να κάνετε νίκες;

«Για εμάς, ο Μουρίνιο ήταν πάντα εξαιρετικός προπονητής. Είναι ένας άνθρωπος με δυνατή προσωπικότητα που προετοίμαζει κάθε ματς με κάθε μικρή λεπτομέρεια. Κάθε παίκτης που βρισκόταν στον αγωνιστικό χώρο ήξερε ακριβώς τι πρέπει να κάνει και πως πρέπει να αντιδράσει ανάλογα με το πως θα εξελιχθεί το ματς. Αυτό ήταν το δυνατό του σημείο. Στα δύο χρόνια που ο Ζοσέ ήταν στην Ιντερ, η ομάδα ήταν πάντα εκπληκτικά προετοιμασμένη».

Ο τελικός του Champions League το 2010 ήταν το ματς Νο700 για σένα στην Ιντερ και κατακτήσατε το τρεμπλ. Ηταν αυτή η κορυφαία στιγμή στην καρέρα σου;

«Ναι, χωρίς αμφιβολία. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω περισσότερα. Ομως επιτρέψτε μου να σας διορθώσω. Εχει μείνει γνωστό ως τρεμπλ, όμως κατακτήσαμε πέντε τίτλους εκείνη τη χρονιά μαζί με το Ιταλικό Super Cup και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων. Γι’ αυτό λέω ότι ήταν η κορυφαία στιγμή αφού η ομάδα έπιασε το peak της».

Πως ήταν να κατακτάς το Champions League ύστερα από 15 χρόνια με την Ιντερ;

«Ηταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα το ότι βάλαμε την Ιντερ ξανά στον παγκόσμιο χάρτη. Αφήσαμε το όνομά μας στο Champions League και ήταν ξεχωριστό αφού ξέραμε πόσο πολύ το θέλουν οι οπαδοί μας. Ηταν εκπληκτικό ότι το καταφέραμε. Ενώ ήμασταν στο Bernabeu για τις συνεντεύξεις μετά τον αγώνα, βλέπαμε εικόνα από τους οπαδούς που είχαν μαζευτεί στην Piazza del Duomo και εμείς θέλαμε να είμαστε εκεί μαζί τους. Η πτήση μας έφτασε στις 6 το απόγευμα και το San Siro ήταν γεμάτο οπαδούς που μας περίμεναν για να τους δείξουμε το τρόπαιο. Αυτές είναι οι καλύτερες αναμνήσεις μου».

Ποιο ήταν το κλίμα στα αποδυτήρια μετά τον τελικό του Champions League το 2010 γνωρίζοντας ότι ο Μουρίνιο φεύγει; Αυτός ήταν ο λόγος που τα πράγματα έγιναν χειρότερα την επόμενη σεζόν;

«Στα αποδυτήρια υπήρχαν πανηγυρισμοί. Αυτό που καταφέραμε είναι κάτι που μνημονεύεται ακόμα και ήταν μεγάλη χαρά που μπορέσαμε να το κάνουμε. Αργότερα όλοι σκεφτήκαμε την απόφασή του αλλά δεν μπορείς να σκέφτεσαι το μέλλον αμέσως μετά την κατάκτηση του Champions League».

Πήγες για τρέξιμο ανάμεσα από την τελετή του γάμου σου και τη δεξίωση; Τι είπε γι’ αυτό η γυναίκα σου;

«Τι να πω, με ήξερε! [Γέλια] Στην Serie A έχουμε πάντα διακοπή τα Χριστούγεννα όμως για μόνο μία εβδομάδα, οπότε ήθελα να συνεχίσω την προπόνησή μου. Παντρεύτηκα στις 23 Δεκεμβρίου, οπότε εκείνη τη μέρα έπρεπε να προπονηθώ. Εκανα τα συνηθισμένα πράγματα του γάμου και ύστερα από αυτό, βγήκα έξω για ένα γρήγορο τρέξιμο».

Τελείωσες τη φάση σαν σε προπόνηση ύστερα από κομπίνα σε φάουλ κόντρα στην Αγγλία στο Mundial του 1998. Πόσες φορές το είχατε δουλέψει;

«Για να απαντήσω ακριβώς στην ερώτησή σου, το κάναμε για τέσσερα χρόνια, όσα ήταν προπονητής ο Ντανιέλ Πασαρέλα. Αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος είναι ότι το σχέδιο ήταν να σουτάρει ο Αριέλ Ορτέγα και όχι εγώ. Ο Πασαρέλα μου είπε ‘πήγαινε και κάτσε στο τέλος του τείχους τους’. Ημουν τυχερός επειδή πήγε μέσα και περάσαμε στα προημιτελικά. Ακόμα θυμάμαι τη στιγμή που μου ήρθε η μπάλα. Παρότι σούταρα με το αριστερό, πήγε τέλεια και το ήξερα ότι θα μπει».

Ξεκαθάρισε αυτό μια για πάντα. Οι παίκτες της Αργεντινής χλεύασαν τους Αγγλους από το λεωφορείο μετά τη νίκη στα πέναλτι; Αν ναι, γιατί;

«Οχι, δεν υπήρξε κάτι τέτοιο. Το ματς είχε ένταση αφού ήταν στο Παγκοσμίο Κύπελλο αλλά δεν υπήρξε έλλειψη σεβασμού ούτε για τους Αγγλους παίκτες, ούτε για τους οπαδούς τους».

Το ότι έμεινες εκτός αποστολής από την Αργεντινή για τα Mundial του 2006 και του 2010 έχει θαμπώσει την παρουσία σου στην Εθνική; Εχεις μιλήσει από τότε με τον Χοσέ Πέκερμαν ή τον Ντιέγο Μαραντόνα;

«Οχι, δεν έχω μιλήσει μαζί τους και ούτε θέλω να το κάνω. Εχω τη συνείδησή μου καθαρή, έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να κληθώ. Οχι μόνο αυτό, έπαιξα πολλές φορές στα προκριματικά και για τα δύο αυτά Παγκόσμια Κύπελλα και στα πρώτα ματς ύστερα από αυτά. Η επιθυμία μου να βρίσκομαι εκεί ήταν πάντα ξεκάθαρη. Δεν νομίζω ότι είναι ψεγάδι στην καριέρα μου, δεν έχω μετανιώσει για κάτι. Ολα είναι μέρος του ποδοσφαίρου, πρέπει να δέχεσαι κάποια πράγματα και να μην κοιτάζεις ποτέ πίσω, πάντα να κοιτάζεις μπροστά».

Επαιξες με παίκτες όπως οι Ντιέγο Σιμεόνε και Μαουρίσιο Ποκετίνο, περίμενες να γίνουν top προπονητές; Υπάρχουν άλλοι πρώην συμπαίκτες σου που μπορούν να κάνουν κάτι αντίστοιχο; Εσύ θέλεις να γίνεις προπονητής;

«Πολλά χρόνια πριν αποσυρθώ, ήταν ξεκάθαρο για μένα ότι θέλω να γίνω αυτό που είμαι τώρα, κάποιος που έχει σχέση με το club αλλά όχι προπονητής Τώρα, που είμαι αντιπρόεδρος στην Ιντερ, δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχισμένος και πιο περήφανος που μπορώ να φανώ χρήσιμος. Ακόμα και όταν παίζαμε, Σιμεόνε και Ποκετίνο ήταν σαν προπονητές, σε έκαναν να νιώθεις ότι θα ακολουθήσουν τέτοια καριέρα. Οσον αφορά άλλους συμπαίκτες, ένας εξαιρετικός μελλοντικός προπονητής είναι ο Εστεμπάν Καμπιάσο, ήταν σαν τους άλλους δύο».

Αν έπρεπε να επιστρέψεις στο ποδόσφαιρο, σε ποια ομάδα θα έπαιζες; Δεν μπορείς να πεις Ιντερ, σόρι.

«Θα διάλεγα την Ιντεπεντιέντε, αφού είμαι οπαδός της αλλά δυστυχώς δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να παίξω σε αυτή. Ξεκίνησα το ποδόσφαιρο από τις ακαδημίες της αλλά με άφησαν επειδή δεν ήμουν αρκετά δυνατός, όπως συμβαίνει με πολλούς παίκτες. Είδωλό μου ήταν ο Ρικάρντο Μποκίνι και πήγαινα στο γήπεδο εντός και εκτός έδρας το 1983. Την επόμενη σεζόν κατέκτησαν το Διηπειρωτικό Κύπελλο νικώντας την Λίβερπουλ, οπότε σίγουρα θα επέλεγα αυτή».